Dzień 19

Po trzech tygodniach oboje z Anką czujemy się jak guru w sprawach wyspy. Anka jasno i rzeczowo wyjaśnia nowoprzybyłym, że tutejsze żaby, które uwielbiają być spotykane w łazience, nie są wcale jadowite, ja natomiast bezceremonialnie wykorzystuję sytuację.

- Problemem tutaj są wszechobecne jaszczurki - wyjaśniam Darkowi i Ance - Niegroźne, ale kradną jedzenie w kuchni. - Nowi kiwają głowami, że rozumieją, idę więc za ciosem.

- Tubylcy wyhodowali sobie tutaj gatunek mięsożernych kanarków, trochę większych niż te, które znamy z naszych sklepów zoologicznych. I wyobraźcie sobie, że od małego tresują je do wyłapywania tych jaszczurek - staram się mówić poważnie. Jestem podły, naprawdę podły.

Pierwszego dnia po przylocie zabraliśmy Ankę z Darkiem do Castries na słynne miejskie targowisko, gdzie turyści są nie tyle łupieni, co wręcz kastrowani z gotówki. To chyba jedyne takie miejsce, skąd człowiek wychodzi zadowolony, choć mówi sopranem.

 

Dziewczyny w szczególności zainteresowało stoisko z przyprawami, które dla mnie wyglądało jak zestaw młodego czarownika voodoo.

 

Po południu - tutejszy standardzik: plaża, leżak, morze i tutejsze piwo Piton. Zabraliśmy również dzieciaki.

Na widoki takie, jak te poniżej, moja żona mówi: jest dobrze, ale nie beznadziejnie.

Dzień 18

Dzisiaj przylecieli Anka z Darkiem. Jak tak dalej pójdzie, utworzymy na wyspie mniejszość narodową i zażądamy przywilejów.

Oboje z Anką wybraliśmy się na lotnisko tą samą trasą, co wczoraj. Na lotnisku moja żona zareagowała strasznie nerwowo, gdy chciałem zacząć robić zdjęcia.

- Nie masz szczęścia do lotnisk, nie wychylaj się - zażądała.

Tak więc - sorry, guys - dzisiaj zdjęć z wyspy nie będzie.

Na lotnisku zetknęliśmy się z kolejnym przykładem wyspiarskiego "live slow" - samolot był spóźniony już ponad pół godziny, a na ekranie monitora w poczekalni wciąż świecił się napis "On time".

Przy kolacji i po pierwszej butelce wina uświadomiliśmy sobie, że powstał drobny problem logistyczny - pod jednym dachem mamy teraz trzy Anie. Jak je rozróżniać? Druga butelka przyniosła zalążek rozwiązania - ponumerujmy je! Wszystkie trzy stanowczo zaprotestowały; widocznie każda chciała być numerem jeden. Dziwne są te kobiety.

Po kolejnych dwóch butelkach i kilku innych pomysłach osiągnęliśmy porozumienie: od teraz mamy małą Anię, Anię darkową i Anię arturową. Sprytne, co? To niewątpliwe zwycięstwo synaps nad związkami etylowymi postanowiliśmy uczcić piątą butelką wina.

Następnego dnia rano strasznie żałowałem, że nie związałem się z jakąś Marcychną.

Dzień 17

Dziś Nowy Rok. Postanowiliśmy spędzić go na kolejnej wyprawie w nieznane. Tym razem na atlantycką stronę St. Lucii.

Przezornie sprawdziliśmy stan baku naszego autka, ponieważ nie wiedzieliśmy, jak wyspiarze świętują: wszyscy, czy też są tacy, którzy pracują, aby świętować mógł ktoś. Byli tacy.

Zatankowani do pełna ruszyliśmy przez Castries na wschód. Znów plantacje bananowe, potem las deszczowy z drzewiastymi paprociami. Całe szczęście, że nie jestem botanikiem, bo Artur musiałby pewnikiem zostawić mnie w krzakach przy drodze i litościwie odebrać w drodze powrotnej.

Widoki po atlantyckiej stronie wyspy są inne - klimat jest tu chyba bardziej surowy (o ile w tych warunkach można mówić o takowym...). Silne wiatry znad oceanu powodują karłowacenie roślin i przesuszają glebę. Pojawiają się nawet sukulenty. Ale i tak jest pięknie...

Po  mniej wiecej godzinie dotarliśmy do Fort Vieux, gdzie dopadła mnie nagła potrzeba kąpieli w Atlantyku. Jak kiedyś komuś wspomnę, że w Nowy Rok kąpałam się w oceanie, to niechybnie pomyśli, że zapisałam się do Klubu Morsa. Uczciwie powiem, że woda miała około 28 stopni Celsjusza.

W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się w Ogrodzie Botanicznym.

 

 

W Ogrodzie znaleźliśmy małą knajpkę serwującą napoje i gorące kanapki. Zamówiliśmy lunch, a na deser ciasto bananowe. Nie wspomnę, że obsługa działa tu z iście wyspiarskim spokojem i we własnym tempie. To mnie już nie dziwi. Kiedy w końcu kanapki i ciasto zlądowało na naszym stoliku, na pobliskim krzaczku (nasz stolik stał na werandzie w ogrodzie) pojawiła się lokalna wersja wróbla i zaczęła głośno domagać się swojego udziału w posiłku. Ptaszyna z wdzięcznością przyjęła kawałek tosta, ale najwyraźniej miała chęć na ciasto. Kiedy Artur poczęstował Ćwirka kawałkiem, zaczęły się dziać rzeczy dziwne.

Na drewnianej podłodze pojawiła się niewielka jaszczurka, głośnym tupotem przegoniła znacznie większego od siebie ptaka i zaczęła łakomie zerkać w stronę ciasta.

W błyskawicznym tempie zrewidowałam swoją wiedzę w zakresie upodobań kulinarnych gadów i w żaden deseń w ich menu nie znalazłam ciasta bananowego.

Nie wiem, czy to ta wyspa, czy może nie jestem już w stanie odróżniać jawy od sennych mar, ale jaszczurka zaczęła z głośnym mlaskaniem wcinać ciacho. Zdjęcie nie jest najlepszej jakości, bo trzęsły mi się ręce.

Potem przyszli Japończycy z aparatami i jaszczurka uciekła. Może i dobrze?

Dzień 16

Dziś wyprawa do Soufriere - wg przewodników - jednego z najpiękniejszych miejsc na wyspie. My najbardziej chcieliśmy zobaczyć, wybaczcie spolszczenie, Pitony (Petit Piton i Gros Piton) - dwa wierzchołki wulkaniczne wyrastające wprost z Morza Karaibskiego, wysokie na ponad 700 m. Zapakowaliśmy się do autka i jazda!

Pamiętam, że zaraz po naszym przyjeździe próbowałam dowiedzieć się, dlaczego do naszego domu przyjechaliśmy z lotniska dłuższą trasą. Okazało się, że krótszą trasą nie jeździ się po zmroku i kropka. Miałam się przekonać, dlaczego.

Minęliśmy bananowe plantacje w pobliżu Castries i tuż za nimi zaczęliśmy się modlić. Błogosławiliśmy napęd 4x4 i automatyczną skrzynię biegów. Dość powiedzieć, że asfaltowa drożynka wije się w przypadkowy sposób tuż nad krawędzią urwiska, w dole jest tylko las deszczowy, a na dalekim dnie - Morze Karaibskie. Nie wiem, co bardziej zapiera dech w piersiach - widoki, czy strach przed swobodnym spadaniem.

Po drodze zatrzymywaliśmy się co chwila, żeby robic zdjęcia. Może dlatego do Soufriere jechaliśmy 3 godziny, a z powrotem - półtorej... Pierwszy raz widziałam kwiat bananowca, który jest wielki, ciężki i nie pachnie. Bukietem możnaby powalić średniej wielkości krowę.

Wiem również, że nie można rozkładać leżaka pod palmą kokosową, na której sa dojrzałe orzechy. Jest to niezdrowe na zęby i inne części ciała, natomiast rewelacyjnie ćwiczy refleks. Nieważne, że palmy są piękne i dają cień.

Kiedy już przestaliśmy liczyć ostre zakręty i strome podjazdy, za jednym z nich ukazały się Pitony.

Zdjęcia są zamglone, ale nie z powodu brudnego obiektywu, lecz ulewnego deszczu tropikalnego. W końcu las deszczowy bierze skądś swoją nazwę...

Wyspiarze mają zamiłowanie do nadawania łodziom rybackim oryginalnych nazw. Na początku mnie to dziwiło, teraz kolekcjonuję zdjęcia. Oto mała próbka fantazyjnego nazewnictwa nie tylko jednostek pływających.

 

I na koniec:

Nie wiem, ile lat miała  Madame de Micoud, ale niewiele po niej zostało...

 

Aha - dziś Sylwester. U nas - opcja: butelka szampana i podziwianie fajerwerków nad Atlantykiem. Na dwa ognie - z St. Lucia i Martyniki.

Najlepsze życzenia!